چندی شب است که سرم را به در زدم             در باز گشت و دل به سرا پرده ی زمان

چندین بساخت قصر و چندی بساخت مهر             گو یی که دل شده غرقه در خیل نوکران

ای آفتاب دریا و دشت جان من                     مدهوش گنبدت شده ام چون جام شوکران