هر که را رنج درازی مانده و عمر کمی

دل که از بیم فنا چون بحر  پروایی نداشت

                              دم به دم برخویش می لرزدکنون چون شبنمی

گاه گویم زندگانی چیست عین سوختن

                               تا نمیرد شمع از سوزش نیاساید همی

چشم بینا نیست مردم را و این بهتر که نیست

                               ور نه هر گهواره ای گوری است هرعیشی غمی

درد بی درمان من ای کاش تنها مرگ بود

                                  ای بسا دردا که پیشش مرگ باشد مرهمی

....

...

ان بهشت و دوزخ یزدان که از ان وعده هاست

                                      با تو بنشستن زمانی بی تو بنشستن دمی

این شعری است که بر روی سنگ قبر دکتر مهدی حمیدی شیرازی نوشته شده است.۲۰.۱.۱۳۸۷