مردم همه زادگان روزند و پاسداران شب

چندی شب است که سرم را به در زدم             در باز گشت و دل به سرا پرده ی زمان

چندین بساخت قصر و چندی بساخت مهر             گو یی که دل شده غرقه در خیل نوکران

ای آفتاب دریا و دشت جان من                     مدهوش گنبدت شده ام چون جام شوکران

                                  هر که را رنج درازی مانده و عمر کمی

دل که از بیم فنا چون بحر  پروایی نداشت

                              دم به دم برخویش می لرزدکنون چون شبنمی

گاه گویم زندگانی چیست عین سوختن

                               تا نمیرد شمع از سوزش نیاساید همی

چشم بینا نیست مردم را و این بهتر که نیست

                               ور نه هر گهواره ای گوری است هرعیشی غمی

درد بی درمان من ای کاش تنها مرگ بود

                                  ای بسا دردا که پیشش مرگ باشد مرهمی

....

...

ان بهشت و دوزخ یزدان که از ان وعده هاست

                                      با تو بنشستن زمانی بی تو بنشستن دمی

این شعری است که بر روی سنگ قبر دکتر مهدی حمیدی شیرازی نوشته شده است.۲۰.۱.۱۳۸۷

مراجعه فرمايندwww.shirazcity.org